en sonunda doktora gidebildim,ayaklarım hep geri geri gidiyordu ne zaman hastaneye gitmeye kalksam.insan kendinde bir şeyler çıkabileceği korkusuyla bir türlü gerçekleri öğrenmeye cesaret edemiyormuş.özelliklede benim için ,geleceği düşündükçe ,çok zordu bu.yani çoğu zaman tek başıma bir bebek ve bir çoçukla yanlız olarak alışverişe ,parka gitmek onların banyolarını yaptırmak,bakımlarını yapmak vs. hepsi bir den tepetaklak gelmişti kafamda.neyseki gittiğim hastanedeki doktor hanım anlattıklarımın epilepsi teşhisi koymak için yeterli olmadığına ve bu durumda izlemek ve daha net bulgular ortaya çıkarsa karar vermenin doğru olacağını,bana teşhis koyan doktorunda kendini garantiye almak adına teşhis koyup ilaç başlatmak istemiş olabileceğini söyledi.açıkçası tam olarak duymak istediklerimi söyledi.kesinlikle içim rahatladı.mr çektirmeye bile gerek görmedi.
nil teşekkür ederim bazen acaba 2 hafta boyunca olayın böyle gelişmesi için kendimmi birşeyler yaptım bile diyorum,öyle umutsuzdumki çünkü.