Merhaba Nil Hanım,
Daha önce de tuvalet eğitimi ile ilgili bir soruma vermiş olduğunuz yanıtla son derece faydalı ve yol gösterici olmuştunuz, buradan bir kez daha teşekkür ederek başka bir sıkıntımızı dile getirmek istiyorum;
Problemimiz, 31 aylık kızımızın yabancılarla olan haddinden fazla sıcak, samimi ilişkileri.. Hiçkimseden zerre kadar çekinmiyor. Büyük bir sevecenlikle ve hevesle hiç tanımadığı insanların (parklarda/alışveriş merkezlerinde/yolda yürürken!) yanına sokuluyor, onlara sarılıyor/öpüyor, sohbet ediyor ve daha da vahimi, ellerinden tutup gitme/gezme talebinde bulunuyor! Doğduğundan beri hiçkimseyi yabancılamışlığı yoktur zaten.. Her zaman güleç, sevecen ve oyuncu bir bebek oldu.. Ama artık 3 yaşına yaklaşıyor ve bu kadar korkusuz ve hesapsız; anne babasını tereddütsüz arkada bırakıp hiç tanımadığı insanlara gitmesi, onların ellerinden tutup götürmeye kalkması son derece endişe verici olmaya başladı bizim için.. Çoğu zaman çağırdığımızda yanımıza gelmek istemiyor, ısrar ettiğimizde sinirleniyor; bağırıp çağırmaya başlıyor.. dışarıdan izleyen birine mutsuz veya ne bileyim eziyet gören bir çocuk olduğunu düşündürtecek kadar yani! Gözümüzün önünden bir saniye bile ayırmıyoruz ama gene de.. biliyorsunuz devir kötü....
Kızımızın annesiyle(benimle), babasıyla ve tüm diğer aile fertleriyle ilişkileri çok iyi.. Seviliyor ve ilgi görüyor.. Sosyal, konuşkan, kendisini rahatlıkla ifade edebilen, akıllı, bıcır bıcır bir çocuk..
Şimdi biz, bu davranış biçimini mizacına yorup, zaman içerisinde törpülenip kabul edilebilir bir boyut kazanmasını mı beklemeliyiz yoksa endişelenmekte sonuna kadar haklı mıyız?
Çevremizde kızımızın yaş grubunda olan birçok çocuk var ve şu ana kadar hiçbirinde bu tarz bir davranış gözlemlemedik..
Değerli yorumlarınızı/tavsiyelerinizi sabırsızlıkla bekliyoruz..
Sevgiler..
