Merhabalar,
Nil Hanım öncelikle böyle bir hizmetten dolayı size çok teşekkür ederim, sitenizi yeni keşfettim ve kısa bir süredir aklımı kurcalayan bir konuyu sizinle paylaşıp yorumlarınızı öğrenmek istedim.
3,5 yaşında bir kızım var. Çalışan bir anneyim. Evde bakıcımız var ve kızım onu çok seviyor. Çok sabırlı bir insan, bütün gün hiç aralıksız (akşam ben gelene kadar) oyun oynuyorlar. Açıkçası ben çok sabırlı bir insan değilim. 35 yaşındayım, sanırım geç anne olmanın bir dezavantajı bu.
Sormak istediğim kızım oyun oynamayı çok seviyor, tabi ki bu doğal, bütün çocuklar oyun oynayarak öğrenecekler bunu biliyorum ancak kızım hiç aralıksız bütün gün oyun oynamak istiyor ve kendi kendine hiçbir şekilde oyun kuramıyor mutlaka biri ile oynamaması gerekiyor ve dediğim gibi hiç aralıksız, uyumadığı tüm anlarda. Resmen bütün gün esir alıyor, evde hiç bir şey yapamıyorum, bakıcımız da öyle, sürekli peşimde dolanan bir tip. Tuvalete bile tek başıma giremiyorum. Ayrıca beni en çok rahatsız eden şey oyun sırasında sürekli oyuncakları konuşturmak istemesi. Kendi eline bir bebek veya başka bir peluş oyuncak alıyor, bana da (veya karşısındakine) de bir oyuncak veriyor ve onları konuşturalım diyor. Bakıcımız dışarı çıkarıp parka götürmek veya bisiklete bindirmek istiyor, evde oyun oynamak için dışarı bile çıkmak istemiyor.
Kızımla aynı yaşta bir kuzeni var (teyze çocukları) Onunla olmaktan çok mutlu oluyor, hafta sonlarını sürekli bir arada geçiriyoruz ve hafta sonu açıkçası rahat ediyorum, beraber oynuyorlar. Hafta içi de onu çok arıyor. Mutlaka herkes yaşıtları ile olmaktan mutluluk duyar bunu anlayabilyorum, hatta acaba bir kardeş mi düşünsek diye konuşuyoruz eşimle, arkadaşlarla ancak bunun çözüm olacağına inanmıyorum çünkü kardeşi büyüyüp de onunla oynayabilecek duruma gelene kadar yıllar geçecek ve bu arada da muhtemelen kıskançlık krizleri yaşanacak. Bu nedenle yanaşamıyorum.
Yuvaya göndermeyi de düşünüyorum bir taraftan ancak öte taraftan çocuk zaten belli bir yaştan itibaren (ana sınıfı) ömrü boyunca aynı tempoya girecek en azından 1-2 sene daha evde rahat etsin diye düşünüyorum.
Etrafımdaki yaşıtlarına baktığımda -oyun konusunda- böyle bir oyun hastalığı gözlemlemiyorum, gerçi o bir birey, kendi karakteri var, elbetteki karşılaştırma yapmak doğru değil onu da biliyorum ama yine de garipsiyorum. Bu nedenle acaba tepkileri normal mi bilmek istiyorum. Tam acaba bir danışmana gidip görüşsem mi diye düşünürken tesadüfen siteyi ve bölümünüzü keşfettim ve çok sevindim.
Değerli yorumlarınız için şimdiden çok teşekkürler.
Sevgiler,
Pelin Adıgüzel
