Nil hanım merhaba sitenizi,bebek.com dan öğrendim.anladığım kadarıyla yeni açılmış.sizi tebrik ederim.
benim 25 Nisan 2000 doğumlu tam 6 yaşında bir kızım var.kendim üst düzey bir kamu görevlisi olarak çok yoğun çalışan bir anneyim.mesleğim nedeniyle sık tayin görüyorum şuandada bir orta anadolu nun büyük ilçelerinden birinde görev yapıyorum.kızıma elimden geldiğince çok vakit ayırmaya akşamları uyuyuncaya kadar onunla ilgilenmeye,çalışıyorum.internetten veya kitaplardan çocuk eğitimiyle ilgili yazıları bolca okumaya gayret ediyorum.devamlı kitaplar alıyorum.tek istediğim kızımın kendisiyle benimle babasıyla barışık özgüveni olan mutlu şımarık olmayan bir çocuk olabilmesi.onunla devamlı konuşmaya en hırçın hallerinde bile empati kurmaya çalışıyorum.ama tüm bunlara rağmen 6 yaşındaki kızıma hala her gördüğünü ,başkalarının eşyalarını ,oyuncaklarını istememesi öğretemedim.konuşup konuşup başa dönüyoruz.bir de sürekli aprtmanda oturan başka kişilerin evlerine gitmek istiyor.samimi olduğumuz kikşlere zaten gönderiyorum onu seviyorlar..ama herkese göndermem mümkün değil.ben hayır deyincede.ben seni istemiyorum git burdan diye bana bağırıyor.dün aynı apartmanda oturan 11 yaşındaki bir kız çocuğu bize oturmaya gelmişti.elinde çok hoş bir çanta vardı.kızımın daha güzel 4-5 tane çantası olmasına rağmen tutturdu onukini isterim ban versin diye.kızım hani seninle konuşmuştuk başkallarının eşyaları istenmez alınmaz dedim.bana hayır diye bağırdı.okadar çok yaygara çıkardıki hiç doğru düzgün vakit geçiremedik.biz burada zaten çok göz önünde olan insanlarız.kızlarıda nekadar şımarık diyecekler diye utancımdan yerin dibine girdim kızıncada benden uzaklaşıyor .gecenin sonunda 11 yaşındaki ablası çantasını kızıma vermişti.ben olmaz vermeyin sonra daha kötü oluyor falan desem bu sefer kızım iyica bana düşman olacak.elim ayağım karıştı.bu yaşanalar bir değil iki değil devamlı oluyor.sakin zamanda beni dinliyor tamam annecim diyor ama sonra hep tekrar hep tekrar .6 yaşına geldi hala oyuncakcıların önünden geçerken kıyameti koparıyor.onunla hiç çarşıya çıkamıyorum. veya çıkacaksam önceden konuşuyorum bak sadece şunu alacağız oyuncak almayacağız diye ama beğendiği bir şey görürüse bütün ipler kopuyor.beni pekçok defa dükkanların içerisinde zor durumlara düşürdü.kızmayı hatta küsmeyi denesemde bir şey değişmiyor.sakinleşince özürdilrim annacim bir daha yapmıyacağım diyor ama gene yapıyor.çok yoruluyorum.gelecek sene okula başlatmayıp 7 yaşını beklemeyi düşünüyorum..zaten ifade kabiliyeti daha çok gelişmiş değil.çekingen.aramızdaki çatışmalar arttıkça benle fazla vakit geçirmekte istemiyor onunbenden uzaklaşmasını da istemiyorum . bunlar sıradan sorunlarmı yoksa benim kızım gil git akıllımı bilemiyorum.bazen tamam artık büyüyor diyorum bazende gözüme hiç büyümeyecekmiş gibi geliyor.kendi kendine de çok konuşuyor benim babasının öğretmeninin veya arkadaşlarının söylediklerini sanki karşısında biri varmış gibi konuşarak tekrar ediyor
Ne yapmalıyım?burada gidebileceğim pedagogda bulunmuyor.Kendi psikolojim bile bozuldu.anneliğin ilk yıllarındaki umutlarımı azmimim ve mutluluğumu kaybediyorum.
Cevabınız için şimdiden teşekkür ederim
