Merhaba Nil Hanım,
Eşimle evleneli 1,5 sene kadar oldu ve ben 8 aylık hamileyim
Evliliğimiz şu ana kadar karşılıklı sevgi ve saygı çerçevesinde, gayet güzel gidiyor. Ancak eşimin ikinci evliliği ve ilk eşinden 11 yaşında bir kızı var. Boşanma bundan 6 sana önce gerçekleşmiş. Ne yazık ki boşanmadan sonra kızı ile çok sıkı bir iletişim olamamış aralarında. Biz henüz evlilik kararını vermeden önce kızı ile tanışmıştım. Aramızda güzel bir diyalog oluşmuştu, hemen hemen her haftasonu üçümüz birlikte oluyorduk ve kızı henüz ortada hiçbir şey olmamasına rağmen bizim evlenmemizi istiyordu. Bir süre sonra eski eş ile karşılaştık, hatta tanıştık ama bu eşimin kızı ile aramızdaki iletişimi yeni bir boyuta taşıdı. Görüşmeler azaldı ve hem babayla hem de benimle bir kopukluk başladı. Ayrıca anne ve kız başka bir şehire taşındılar. Bizim evlenme kararımızdan kısa bir süre sonra eski eşin aslında bir senedir evli olduğunu ve psikolojik bir hastalıktan dolayı tedavi göreceğini öğrendik. Tedavi boyunca kızı bize vermek istediğini söyledi, elbette kabul ettik. Ancak 2-3 ay kadar yeni bir haber alamadık. Evlilğimizden yaklaşık bir ay sonra haber geldi; bizim yaşadığımız şehirde olduklarını ve vereceği bir yerden kızı almamızı istiyordu gönderdiği mesajda. Elbette eşim hemen gidip aldı, ancak bundan sonra yaşadığımız 3 ay hiç birimiz için kolay olmadı. Herşeyden önce kız bizimle kalmak istemiyordu. Anladığım kadarı ile babanın yanında kalması, ona derslerini çalışmadığı ve annesini üzdüğü için verilen bir ceza olarak gösterilmişti. Anne ile yapılan bütün görüşmelerde ve MSN yazışmalarında baba kötüleniyor, bir çocuk karşısında babası için ağza alınmayacak laflar ediliyor, yapılan ya da söylenen her şeyde bir art niyet aranıyor ve bir çeşit psikolojik baskı ortamı oluşturuluyordu. İlk başlarda babaya göre benimle arası daha iyiydi, daha yakındık birbirimize. Benim işten gelişimi balkonlarda beklerdi. Ama zamanla bu yakınlık yok oldu. Benden de uzaklaştı, hırçınlaştı, her şeyden ağlamaya başladı, zaten pek fazla konuşmuyordu neredeyse bizimle hiç konuşmamaya başladı. Gündüzleri biz çalıştığımız için etüte gidiyor, akşamları ise zamanını bilgisayar karşısında geçiriyordu. Bir de sürekli annesinin onu alacağı günü bekliyordu ve annesi bugün geliyorum yarın geliyorum diye kızı oyalıyordu. Bu arada kızımızın tırnak yeme, altına çiş kaçırma, yaşına göre fazla kilo gibi problemleri de vardı. İlgi ve sevgi ile yenebileceğimizi düşünmüştüm ama elbette bunlar yeterli olmadı.
3 ay sonra, bir türlü kuramadığımız sağlıklı aile bağları yüzünden hepimizin sinirleri iyice gerginleşmişti ki anne kızı aldı. Bu olayın üzerinden 1 sene geçti ve bu bir sene boyunca ne ben ne de eşim kızı ile görüşemedi. Ben onlarca mail attım, onu ne kadar özlediğimizi ve sevdiğimizi söyleyen... cevap gelmedi, hatta annesi vasıtası ile babasına bir mesaj yazmış, bana mail atmasın, onu sevmiyorum, o benim hiçbir şeyim değil diye. Annenin mesajlarında yazdıklarına göre babası için de benzer şeyleri söylüyormuş. Onu sevmediğini, istemediğini, şimdiki babasını daha çok sevdiğini, bizim ona kötü davrandığımızı, istediklerini almadığımızı, yemek vermediğimizi, eşimin benden korkusu olduğu için ona kötü davrandığını... Halbuki bunların hiç biri doğru değil, bizden bu kadar nefret edebileceğine inanmıyorum... bunları onun söylemiş olabileceğine de...
Uzun lafın kısası, bu konuda çok çaresiz hissediyorum Nil Hanım. Şimdi bizim bir kızımız olacak ve ben iki kızın birbirine yakın olmasını, bibirini sevmesini, abla kardeş olmalarını istiyorum. İleri de karşımıza çıkabilecek problemler beni korkutuyor ama ne yapmam gerektiğini bilemiyorum. Görüşmediği için kızının kardeşi olacağından haberi bile yok. Aracı haline dönen anneye söyleyemiyoruz bile, çünkü bu her şeyi daha da kötü hale getirebilir. Eşim beni üzmemek için olaylardan uzak kalmamı istiyor. Ama bu mümkün değil! Bu onun geçmişi olsa da, artık ikimizin ortak değeri...
Sizce ne yapılmalı, kıza kardeşi olacağını nasıl ve ne zaman söylemeliyiz, izlememiz, izlemem gereken yol ne?
Yardımlarınız için şimdiden teşekkürler,
sevgiler,
